ನಾಸ್ತಿಕನ ಪಾಡು

ದೇವನ ಬಿಟ್ಟವನಿಗೆ
ಹಿಡಿಯಲು ಏನಿಲ್ಲ
ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ
ನನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸ
ಈ ಎರಡೇ
ದಾರಿ ದೀಪ

ಬಂದವು ಹಲವು
ಕಷ್ಟ
ಒಳಗೆಲ್ಲ ಸಂಕಟ
ಆದರೆ
ನ ಹೇಳಲಾರೆ
ಓ ನನ್ನ ದೇವರೇ ಕಾಪಾಡು.

ಸುಳ್ಳು ಸುಳ್ಳು
ಹೇಳಿಯಾದರೂ ನಂಬುವೆ
ಇಲ್ಲದ ದೇವರಾ
ತೊಗಲಲಿ ಆ ನರಕ

ಆದರೆ ನಾ ಹ್ಯಾಂಗೆ
ನಂಬಲಿ  ಅವನ ?
ಸುತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಅಳು ಗೋಳು
ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳು
ಸುಮ್ಮನೆ ಸತ್ತು ಹೋಗುವ ಮಂದಿ
ಹಲವು ಮನೆಗಳ ದೀಪ ನಂದಿ.

ಇವೆಲ್ಲಾ ಪಾಪ ಪುಣ್ಯಗಳ ಕಂತೆಯಾದರೆ
ಅದರ ಹಿಂದೆ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ
ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ
ಆ ದೇವರ
ನಾ ಹ್ಯಾಂಗೆ ನಂಬಲಿ


 

ಸಂಜೆ

ಸಂಜೆಯ ಬಣ್ಣ
ಮುಗಿಲಲಿ ಹರಡಿತ್ತು

ನಲ್ವತ್ತರ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ
ನಾ ಈ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಆಗಿದ್ದೆ

ಅತ್ತ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲ
ಇತ್ತ ಬೆಳ ಬೆಳಗಲ್ಲ

ಬೆಳಗಿನ ನೆನಪು
ರಾತ್ರಿಯ ಭಯ

ಈ ಎರಡರ ನಡುವೆ
ನಿಂತು ಆಚೀಚೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ

ಸಮಯ ತಾನು ತಾನಾಗಿ
ಉರುಳುತ್ತಿತ್ತು

ಆ ಸಂಜೆಯ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ
ಮನಸಲ್ಲಿ ತುಂಬುತ್ತಾ

ಭೂತ ಭವಿಶ್ಯಗಳ  ಜಗ್ಗಾಟ
ತೊರೆದು

ಒಂದು ಲೋಟ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು
ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಟಿವಿ ನೋಡಿದೆ! 

ಕಲಿ ಅಳುವುದ

ಸುಂಸುಮನೇ ಅಳು
ಬಂದ್ರೆ
ನಾನೇನ್ ಮಾಡ್ಲಿ ?

ಒಳಗೊಳಗೇ
ಅಳಲೋ ?
ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿ ಅಳಲೋ ?
ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲೋ ?

ಅಳುವುದೊಂದು ಕಲೆ ,
ಅತ್ತು ಹಗುರವಾಗುವುದು
ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಒಲದಿಲ್ಲ .

ಸುತ್ತಾ ನೋಡಿದರೆ ,
ಅಳುವ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು
ನೆಡೆವರೇ ಜಾಸ್ತಿ .
ಈಗಲ್ಲ ನಾಳೆ
ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ
ಮಗದೊಮ್ಮೆ
ಅಳುವೇ ಅನ್ನುತ್ತಾ, 
ಅಳುವ
ಬಾಕಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, 
ಹಳೆ ಅಳುವಿಗೆ
ಹೊಸ ಅಳು
ಸೇರಿಸುತ್ತ, 
ಮೊಗವೆಲ್ಲ ಸುಕ್ಕುಕಟ್ಟಿ
ಬೆನ್ನೆಲ್ಲ ಗೂನಾಗಿ 
ಅಳುವ ಕಟ್ಟಿಹಿಡಿದು
ಕಾಯುವರು
ನನಗ ಅಳಲಿ ಎಂದು.

ಬಲು ಸುಲಭ
ಕಲಿಯಲು
ಅಳುವುದ. 
ಮಗುವೊಂದ್ನು ನೋಡು,
ಮಕ್ಕಳ ಮದ್ಯೆ ಕರಗು ,
ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟಾರು
ಅಳುವದ! 

ನಿದ್ದೆ

ಕಾಲು ಚಾಚಿ
ಕೈ ಹರಡಿ
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ
ನಾ ಮಲಗಿದೆ. 

ಗಾಳಿ ಬೀಸಿ,
ಕರ ಪರ, ಚರ ಮರ ಕೇಳುತ್ತಾ, 
ಹದವಾಗಿ
ನಿದ್ದೆಗೆ
ಜಾರುತಿದ್ದೆ,

ಹಾಳಾದ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು,
ನೋವುಗಳು,
ರಾತ್ರಿಯ ಭಯಗಳು,
ನಿದ್ದೆಯಲಿ ಕರಗಲು ಬಿಡದೆ ,
ಕಾಡಿ ಕಾಡಿ,
ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ
ಕಣ್ಣ ಪಾಪೆಗಳ
ಹೊರಳಾಡುತಿತ್ತು,

ಹೊರಳಿ ಹೊರಳಿ
ಮೇಲ್ಹೊದಿಕೆ ಮುರುಡಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಚಳಿ
ಒಮ್ಮೆ ಸೆಕೆ
ಈ ಮಗ್ಗುಲು
ಆ ಮಗ್ಗಲು
ಎಲ್ಲೆಡೆ
ಕಪ್ಪು ಕತ್ತಲೆ.

ನಾನಾಗ ಆದೆ
ಒಂದು ಹಂಸ
ಬಿಳಿಯಾಗಿ ಹಾರಿದೆ ನಿರಂತರ. 
ನೊನೊಬ್ಬ ರಾಜಕುಮಾರ
ಆ ವನದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದೆ ಅವಳ. 
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನಾದೆ
ಹನುಮಂತ.
 ಹೌದು
ಭಯವಿಲ್ಲದ ಹನುಮಂತ.
ಕಡಲುಗಳು, ಕಂದರಗಳು
ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ ನನಗೆ. 
ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ
ನಾನಾದೆ ಸೂರ್ಯ
ಉಜ್ವಲವಾಗಿ
ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಕರಗಿಸುತ್ತಾ.

ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಮನಃಪಟಲದ
ಮೇಲೆ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುತ್ತಾ
ನಾ
ನಿದ್ದೆ ಹೋದೆ! 

ಜಗಕೆಲ್ಲ ನಾ -ರು?

ನನಗೇನು ಅಹಂಕಾರ?
ಅಲ್ಲ
ನನಗೇಕೆ ಅಹಂಕಾರ?

ಕಾರ ಸಿಹಿ ಕಹಿ ಹುಳಿ
ಎಲ್ಲ ನಂಗೊತ್ತು
ಬದುಕೆಲ್ಲಾ ಅರಿದು ಕುಡಿದೆ
ಜಗವೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ಬಿಟ್ಟೆ
ನನ್ನಾಚೆ ಏನಿಲ್ಲ

ನೀನ್ಯಾರೋ ಹುಲು ಮಾನವ
ನಾ ಹೇಳುವೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ
ಕರೋನವೊ 
ಕಾಶ್ಮೀರವೊ
ಕಾರ್ಮಿಕರೋ
ಪರಿಹಾರ  ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ತುದಿಯಲ್ಲಿದೆ. 

ನೀ ತಾ ಕ್ಯಾಮೆರಾ'
ಒಂದು ಮೈಕು'
ಇರಲಿ ಯೂಟ್ಯೂಬ್
ಬರಲಿ ಜನ
ಹಾಕು ಪ್ರಕರ ದೀಪ.
ಸ್ಕ್ರೀನ್ ತುಂಬಲಿ ನನ್ನ ಮುಖ
ನನ್ನ ನಗು.
ಹೊಳೆಯಲಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು
ಮಿಂಚಲಿ ಗಡ್ಡದ ಕೂದಲು. 

ಆಗ ನೋಡು ನನ್ನ ಚಮತ್ಕಾರ
ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ
ಕಡಿದು ಕಡಿದು
ಹಾಕುವೆ. 
ಎಲ್ಲರಿಗು ಆಹಾ ಅನಿಸಿ,
ಜಗವ ಮರೆತು
ನನ್ನ ಮುಖಾರವಿಂದವ
ಎವೆಯಿಕ್ಕದೆ ನೋಡುತ
ಜಗಕೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಂತ್ರ
ಹಂಚುವರು.

ಹಸಿದವರು ಅಳುವವರು
ಮರುಗುವರು, ಗೋಳಿನವರು
ಇವರು ನಿರಂತರ.
ಅಳುವುದು ಮಹಾಪಾಪ
ಶಾಂತಂ ಪಾಪಂ. 
ನನ್ನ ಮಾತು ಅಮೃತಾಂಜನ
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ  ಆರಾಮ !
ನಂತರ ಇದ್ದಿದ್ದೇ ,
ದಿನ ದಿನದ ಗೋಳು. 
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡು
ನನ್ನ ಯೂಟ್ಯೂಬ್
ಬದುಕಲು ಕೂಳು ಬೇಕಿಲ್ಲ
ನನ್ನ ಮಾತು ಸಾಕು!!!

ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ

ಇಲ್ಲಿ ನೋಡೋ ಅಣ್ಣ
ಏನು ನೋಡಲಿ ತಮ್ಮಾ

ಹಕ್ಕಿಯೋ ಗುಬ್ಬಿಯೊ ಕಾಕವೋ
ಗುಪ್ಪಳಿಸುವ ಅಳಿಲೋ
ಗೋಡೆ ಮೇಲಿನ ಓತಿಕ್ಯಾತವೋ

ಯಾವಾಗಲು ನಿನ್ನ ಹಠ
ನಾ ಕಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ನಿಂಗೆ ಬೇಕು
ಪುಟ್ಟ ಮಾಣಿಗೆ
ಜಾಸ್ತಿ ಪ್ರೀತಿ

ನಾ ಈಕಡೆ ನೋಡ್ತಿ
ನನ್ನ ಕಡೆನೇ ಎಲ್ಲ ಚಂದ
ನಾ  ನೋಡಿದ ಗುಬ್ಬಿ ಕೆಂಪು
ನಾ ನೋಡಿದ ಚಂದ್ರ ತಂಪು

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಸಿಟ್ಟು
ನೋಡಿ ನಿನ್ನ ಹಠದ ಪಟ್ಟು
ಆದರೆ
ಬೇಕಲ್ಲ ಜೊತೆಗಾರ
ಅಳಲು ಹಾಡಲು ಕುಣಿಯಲು
ನನ್ನ ತಂಟೆಗೆ ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ನಗಲು
ರಾತ್ರಿ ಗುಸುಸು ಗುಟ್ಟು ಗುನುಗಲು
ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಲು 

ನೋವು

ಸೊಸ-ಹುಟ್ಟಿನಲಿ ಉಳಿದವು ನೋವಿನ ಗಂಟು
ನಗುವೆಲ್ಲ ನಲಿವೆಲ್ಲ ಸೋಸಿ ಹೊಂತು

ನೋವಿನ ಗಂಟು ಕರಗದು
ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದೆ
ತಣಿಸಿ ನೋಡಿದೆ
ಆಳದಲ್ಲಿ ಹುಗಿದಿಟ್ಟೆ
ಮನದಲಿ ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ
ಕೀಲಿ ಹಾಕಿ ಕೂಡಿಟ್ಟೆ

ಯಾವುದೊ ಕ್ಷಣದ್ಲಲಿ
ತಳದಿಂದ್ದೆದ್ದು
ಬಿರುಗಾಳಿಯಾಗಿ
ತನು ಮನವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಿಂಡಿ
ನೋವಾಗಾಳಿ
ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಬೀಸಿತ್ತು

ಹುಲು ಮಾನವಾ
ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿ
ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿ
ಆ ಕೆಂಡದ ಮೇಲೆ ನಡಿ
ಪರ್ಯಾಯವಿಲ್ಲ ನಿನಗೆ

ದೂರದ ಕೆರೆ
ಮಗುವೊಂದರ ನಗು
ಅರಳಿದ ಹೂ
ಬೀಸಿದ ತಂಗಾಳಿ
ಸ್ವಂತನದ ನುಡಿ
ಕೈ ಹಿಡಿದು ನೆಡೆಸೀತು
ಕುಗ್ಗದಿರು ಇಂದು

ಬೇಂದ್ರೆ

ನಾ ಆಗ ಹೊರಟೆ ಬೇಂದ್ರೆ
ಆದರೆ ಒಂದು ತೊಂದ್ರೆ

ನಾ ಎಲ್ಲಿ  ಅವರೆಲ್ಲಿ
ನಾ ಇಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಿಂಹಾದ್ರಿಯಲಿ

ಆದರೂ ಆಸೆ
ಆ ಪದ್ಯ
ಈ ಪದ್ಯ
ಓದಿ
ನಾ ಬರೆಯಲು ಕುಂತೆ
ಬರೆದೆ
ಕಂತೆ ಕಂತೆ
ಆದರೆ ಬೇಂದ್ರೆ ರುಚಿ ಬಂತೇ ? 

ನಿದ್ದೆ

ಬ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬಂತು ನಿದ್ದೆ
ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಾರದು

ಬೀಸಿದ ಗಾಳಿ
ಚುಚ್ಚಿದಾ ಹುಲ್ಲು
ಹಕ್ಕಿಯಾ ಕೂಗು
ಆಗಾಗ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ತುರಿಕೆ

ಬ್ಯಾಣದ ಕನಸೇ ಬೇರೆ
ಬಣ್ಣ ಕರಡಿ
ನೆನಪು ಹರಡಿ
ತೆಳು ಹದದ ಕನಸು

ಕನಸ ಸಿಹಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ
ನೀರು ಬೇಕೆನಿಸಿ
ಕಣ್ಣ ಬಿಟ್ಟಾಗ
ಕಂಡದ್ದು
ಮರದ ತುದಿ
ಅದರಾಚೆ ಹರಡಿದ ನೀಲಿ

ಮೈ ಮುರಿದು ಎದ್ದೆ
ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ ಒಮ್ಮೆ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದೆ
ನಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಆಗಿ
ನಗುವಾಗಿ ಮೂಕದೆಲ್ಲೆಲಾ ನಿಂತಿತ್ತು. 

Cyclone

Clone

Of

Corona, A cyclone.

Maybe

One day Corona.

Wednesday special.

All are safe,

feel like go out

and explore

the unsafe world.

Tired of being safe.

Life is short.

Chalo let’s walk

into the wind

look into the storm’s eye.

And say

I am brave.

ನಾನು

ಕಳವಲದ ಸಮಯ
ಮನವೊ ವ್ಯಗ್ರೋಮಯ

ಚಡಪಡಿ ಕೂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ
ಮಲಬದ್ಧತೆ  ಆಗಿಲ್ಲಿ
ದೇಹ ಕುಂತಲ್ಲಿ
ಮನ ಹಾರುತ ಹೋಯಿತು ಮುಗಿಲಲ್ಲಿ

ನನ್ನ ಮುತ್ತಜ್ಜನ ಮುತಜ್ಜ
ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹಲವು ತಲೆಮಾರು ಜಜ್ಜಿ
ಮುರುಡಿ ತಿರುಜಿ ಕಾಯಿಲೆ ಕಜ್ಜಿ
ಈ ಎಲ್ಲ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ

ನಾ ಇಲ್ಲಿ ಶತಮಾನ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ
ಕರ ಕರ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮನದಲ್ಲಿ
ಮಹಾವಿಶ್ವದ ಎದರು ವಾಮನ ರೂಪದದಲ್ಲಿ
ಮೂರನೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲಿ, ಆದರೆ  ಎಲ್ಲಿ?

ಒಂದು ಸಂಜೆ

ತೀರದಲ್ಲಿ
ಅಲೆಗಳ ಬದಿಯಲ್ಲಿ
ನೆಡೆಯುತ್ತಾ
ದೂರದ ದಿಗಂತ ನೋಡುತ್ತಾ
ಮುಂದೆ
ಮುಂದೆ
ಸಾಗಿದ್ದೆ. 
ಏಕೋ
ತಿರುಗಿ
ನೋಡಿದರೆ
ನನ್ನ
ಆ
ಮನಸ್ಸು
ಅಲ್ಲೇ
ಮರಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು
ಕಾಲವನು ದಾಟಿ
ಮುಸುಕಿನಾ ಸಂಜೆಯಲಿ
ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ಅಲೆಗಳಲಿ
ಹಳೇ ನೆನಪುಗಳನು ತಡವಿ ತಡವಿ
ಸವಿಯುತಿತ್ತು ಬೇಯುತಿತ್ತು. 
ಹರಿದ ನೆನಪುಗಳ ಮುರಿದ ನಂಟ
ಹೇಗಾದರೂ ಮರಳಿನಿಂದಾದರೂ ಸರಿ
ಅಂಟಿಸಲು ಒದ್ದಾಡುತಿತ್ತು

ಓ ಮನಸೇ
ಬಾ
ಹೋಗುವ ಮುಂದೆ
ಇರಲಿ ನೆನಪಿನ ಕಂತೆ ಹಿಂದೆ

ನನ್ನ ನೋಡಿ
ತಿರುಚಿದ ನಗು ನಕ್ಕು
ಚೀಪಿದ ಒರಟೆ,
ಒಂತರ ರುಚಿ
ರಾತ್ರಿ ಅನ್ನ ನಿನ್ನೆ ಕುದಿಸಿದ ಸಾರು
ಏಕೋ ಈ ಎಲ್ಲ ತುಡುವು
ನನ್ನ ಬಿಡದು
ನೀ ಹೋಗು ಮುಂದೆ
ನಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಲ್ಲಿ  ಕೂತು ಬಂದೆ

ಹೀಗೇ ಆ ಸಂಜೆ ರಾತ್ರಿ ಆಯ್ತು
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ
ನೆನಪಿನ ಲಗಾಮು
ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ
ಜಾರಿತ್ತು .

Hundred sixty four

This is the last entry of 2019. The goal set was entry per day. I could achieve the target up to 45%/. The funniest part is that on many days I could not spare 10 mins to make an entry. Often I was out of the subject and sitting here and wondering what to write? Lessons learnt are 1. Writing is difficult; 2. You should be more observant to write better; 3. My English is still not great; 4. I am not that smart in finding new subjects for writing.;5. I am not consistent. 

Hundred sixty three

My daughter was supposed to write her own poem for her school, here is what I wrote for her


I think I blink
All I do is a wink
with a naughty prank

Kid, oh yes I am,
I do stuff
You can't even do with a huff
And the word impossible
is not my decibel
All I say is everything is possible 

Hundred sixty two

I dragged myself to write this. It is so difficult to write a few lines. My respect for even a scrappy writer has increased. It is not about writing but about discipline. I need to do something about getting away from the Internet. I was thinking, the smartphone is a just brick or just a camera without the Internet. I am so happy that my office doesn't allow phones! but sadly the internet is allowed on PC. Maybe I should sit in the library for long hours. 

Hundred sixty one

Recently visited Switzerland. I was going from a country with a per capita income of 1,939.61 USD to a country with per capita income 80,189.70 USD and that is 80 fold more income. The entire country is like a 5-star hotel, everything is organized and free-flowing. I came back with the thought "we have a long way to go"

Hundred and sixty

From childhood, I drank milk coffee. But most of the purists drink coffee without milk. I was surprised to know that. I thought those are stupid and don't know the taste of the coffee. Now I am trying to shift over to "coffee".  But it is so difficult to drink coffee without milk; Every day morning I decide that today onwards I will shift to without milk coffee but end up drinking regular coffee (with milk!).  There are so many things easy to think but difficult to implement. 

Hundred fifty nine

Few mutations that altered the brain lead to Homo sapiens. Our brain is unique in the animal kingdom. One thing fascinated me is a never-ending "desire.". There are many books on how to live simple, zen-like, etc. In reality, we as a species always want new things, new comforts. This greed has led to wars and crimes. Is it good or bad? This desire has pushed us out of the forest and brought us to the present state of living condition. Do I want to go back to the forest? probably no. I love philosophy like many others but living the philosophy is a tough task, since it is against the fundamental nature of the brain, pushing the boundaries of desire. 

Hundred and fifty eight

Looking around the room and looking around the brain, is there something to write. What to write is not the issue but have to write is the contention. Once you force yourself to sit and write anything under the sun, you end up in writing something. After 10 months of writing, I realized that being an author is a tough job. 

Hundred fifty seven

Today is Deepavali. The festival entire country celebrates and you get tons of wishes. I just want to celebrate this festival as best as I could. Living purposefully for one full day!